VILCACORA, UNA DE GATO (Uncaria tomentosa (Willd.) D.C.) jest rosnącym w Amazonii zdrewniałym pnączem osiągającym długość nawet do 30 metrów, o charakterystycznie lekko wygiętych kolcach, umiejscowionych u nasady ogonków liściowych. Spodnią stronę liści pokrywają delikatne włoski (w języku łacińskim tomentosus znaczy tyle co puszysty, omszały). Kwitnie krótko, małymi żółtawobiałymi kwiatami. Owocem jest torebka z niewielkimi 2-3-milimetrowymi nasionami. Roślina pochodzi z dżungli amazońskiej i innych tropikalnych rejonów Ameryki Południowej i Środkowej - Peru, Kolumbii, Ekwadoru, Gujany, Wenezueli, Trynidadu, Surinamu, Gwatemali, Kostaryki, Panamy. Ostatnio w tych rejonach jest także uprawiana. Występuje na wysokości do 800 m n.p.m. W języku keczua vilcacora znaczy "koci pazur", ponieważ jej kolce, za pomocą których oplata potężne drzewa, przypominają pazurki kota. Istnieje ok. 60 gatunków tego pnącza, lecz w celach leczniczych wykorzystuje się głównie trzy odmiany: Uncarię tomentosa, czyli vilcacorę (o białoszarej korze), Uncarię guianensis (o czerwonej korze i czerwonopomarańczowych kwiatach) oraz Uncarię rhynchophylla (o żółtobrązowej korze i żółtawobiałych kwiatach). Uncaria tomentosa i Uncaria guianensis to dwie lecznicze odmiany dobrze już znane nauce, natomiast Uncaria rhynchophylla jest wykorzystywana na razie jedynie przez Indian. Najbardziej lecznicza ze wszystkich odmian okazała się vilcacora. Od setek lat była stosowana przez plemiona indiańskie w celu leczenia rozmaitych stanów zapalnych. Surowcem leczniczym jest cała roślina lub jej kora i korzeń. O ogromnym zainteresowaniu vilcacorą świadczą liczne publikacje w piśmiennictwie naukowym. Są one jednocześnie odzwierciedleniem prowadzonych w wielu krajach badań i doświadczeń, zmierzających do coraz dokładniejszego scharakteryzowania tego surowca leczniczego. Wieloletnie badania tych największych lian świata wykazały, że Uncaria tomentosa posiada właściwości pobudzające system immunologiczny, dzięki czemu pozwala zwalczać wiele nieuleczalnych chorób, jak na przykład łuszczyca czy niektóre odmiany nowotworów. Dowiedziono, iż dzięki obecności w Uncaria tomentosa alkaloidów oksoindolowych (mitrafiliny, izomitrafiliny, pteropodyny, izopteropodyny, specjofiliny, unkaryny F, rynchofiliny oraz izorynchofiliny) skutecznie reguluje ona i zwiększa odporność organizmu. Grupa alkaloidów wykazuje też działanie hypotensyjne poprzez wpływ na stan naczyń krwionośnych, stężenie cholesterolu i krzepliwość krwi. Preparaty sporządzane z Uncaria tomentosa są stosowane pomocniczo w leczeniu astmy, artretyzmu, stanów zapalnych żołądka, nerek, jelit, skóry, w biegunkach, krwawieniach. Ustalono, że stosowanie preparatów sporządzonych z tej rośliny jest skuteczne w infekcjach bakteryjnych i wirusowych. Ze względu na swoje walory smakowe, wyciągi z Uncaria tomentosa mogą być stosowane jako używka, podobnie jak herbata. Efektem spożywania tych preparatów jest poprawa łaknienia, usprawnienie funkcjonowania przewodu pokarmowego i ochronne działanie na jego śluzówkę. Także przyjmowanie vilcacory w postaci naparów (jak herbaty) wywiera działanie przeciwzapalne i przeciwskurczowe. W profilaktyce przeciwnowotworowej (patrz: ODŻYWIANIE A NOWOTWORY) należy vilcacorę przyjmować 2 razy dziennie (na 30 minut przed posiłkiem) po 1 kapsułce proszku lub raz dziennie (również 30 minut przed posiłkiem) 10 kropli ekstraktu w płynie, albo pić 2 razy dziennie (na 30 minut przed posiłkiem) po 1 szklance naparu przygotowanego każdorazowo z 2 saszetek na szklankę wody. Przy uporczywych grzybicach skóry i nawracających infekcjach wirusowych lub bakteryjnych przyjmujemy 3 razy dziennie (na 30 minut przed posiłkiem) po 1 kapsułce proszku lub raz dziennie 10 kropli ekstraktu w płynie, albo 2 razy dziennie pijemy po szklance naparu przygotowanego każdorazowo z 2 saszetek. W medycynie peruwiańskiej szeroko stosowane są też pokrewne Uncaria guianensis oraz Uncaria rynchophylla.